हा लघु उद्योग चालवताना सामाजिक भान ठेवलं आहे. स्वतःची व्यावसायिक खाज मिटवताना समाजाप्रती आपण काही देणं लागतो ते हे लघु उद्योगमार्फत देण्याचा प्रयत्न करतो. त्यामुळेच रोजगार निर्मिती करणं हे माझं कर्तव्य आहे असं मानतो. गेले २४ वर्षे इमानेइतबारे इन्कम टॅक्स, एक्सईज, व्हॅट, सर्व्हिस टॅक्स, जी एस टी न चुकता भरत आलो आहे. त्यात कधीही लफंगे गिरी केली नाही. तसेच आपलं घर, स्नेहवन, आरंभ सारख्या समाजसेवी संस्था बरोबर निगडित आहे. तिथे यथा शक्ती यथा बुद्धी विविध कार्यात सहभागी होत असतो.
वैयक्तिक पातळीवर कायदे मे रहो, फायदे मे रहो या उक्तीचं पालन करतो. सोसायटी मध्ये, रस्त्यावर, रेल्वे मध्ये, बस मध्ये, विमानात आपल्यामुळे समोरच्या व्यक्तीला कमीत कमी त्रास होईल हे कटाक्षाने पाळतो. समाजात वावरत असताना कुठलीही आर्थिक लायबिलिटी ठेवत नाही. ती जर असेल तर अस्वस्थ असतो. कुणाबद्दल मन कलुषित करून ठेवत नाही. कुणाबद्दल तिरस्कार ठेवत नाही. कुणाला माझ्याबद्दल तिरस्कार वाटत असेल तर तो त्याचा चॉईस आहे असं मानतो.
व्यवसायाच्या निमित्ताने मला विदेशात अनेक वेळा जावं लागतं. तिथं मी भारतीयत्वाचा झेंडा मोठ्या डौलाने फडकवत असतो, गर्वाने नव्हे. तिकडे कुठलंही आचरण असं ठेवत नाही की ज्यामुळे देशाचं नाव खराब होईल. आपल्या देशाबद्दल बोलताना कुठल्याही फंट्या मारत नाही. वास्तव मांडतो. काही गोष्टींबद्दल वाईट वाटतं, त्याबद्दल खेद व्यक्त करतो. ज्याबद्दल अभिमान असतो ती सांगताना घसा चोक होतो.
माझं वय ५८ आहे. आजही तिरंगा फडकलेला बघताना किंवा राष्ट्रगीत म्हणताना जागच्या जागी थिजला असतो.
हे असं वेगळं सांगण्याची आजपर्यंत कधी गरज पडली नाही. पण कधी तरी कुणी उपटसुंभ येतो आणि लिहून जातो की तुम्ही भारतीय आहात का याबद्दल शंका येते.
तर मित्रा, तू आणि मी दोघेही भारतीय आहोत. पण दोघांच्या आयुष्याचा लेखा जोखा मांडला तर मी खात्रीने एक गोष्ट सांगू शकतो.
मी तुझ्यापेक्षा थोडा जास्त भारतीय आहे.
