उपद्व्याप

ते मुखपृष्ठ प्रकाशकांनी मंजूर केलं आणि मी आधाशासरखं ते फेसबुकवर शेअर करून टाकलं. (ते ठीक आहे, पण पुस्तक लिहून झालंय  का, की फक्त कव्हरच बनवलं आहे).

तर शेवटी हे पुस्तक तयार झालंय. पोस्टवरच्या कॉमेंट्समधून काही मित्र पुस्तक काढ म्हणून सुचवायचे. मला स्वतःला ते काही झेपायचं नाही. कारण पुस्तक लिहायचं म्हणजे एक कमिटमेंट लागते. ती देता येईल की  नाही याबद्दल मी साशंक होतो. टायटनचे एमडी भास्कर भट आणि मायक्रोसॉफ्ट इंडिया चे पहिले एमडी रवी वेंकटेशन यांच्यावर लेख लिहिल्यावर मीरा सिरसमकर यांनी फोन करून सांगितलं की या लिहिण्यात पुस्तक बनण्याची ताकद आहे. त्यावेळेस पहिल्यांदा मला असं वाटलं की हा पण उद्योग आपण करावा. ही तीन वर्षांपूर्वीची गोष्ट. मनात आलं आणि नेहमीप्रमाणे मी विसरून गेलो. २०१६ संपताना मात्र दोघांचा अगदी कळकळीचा फोन आला. एक, सदानंद बेंद्रे आणि दुसरे अण्णा वैराळकर. दोघांनी सांगितलं की हे तू जे लिहितो आहेस ते संग्रही ठेवण्यासारखं आहे. पुस्तक नाहीतर पुस्तिका काढ. अण्णांजवळ मी माझ्याच लिहिण्याच्या साहित्यिक मूल्यांविषयी साशंकता व्यक्त केली. ते म्हणाले "तुला काही मापदंड प्रस्थापित करायचा आहे का? जे लिहिलं आहेस ते छाप. बाकी लोकांवरती सोड"

याच सुमारास मंगेश आणि सानिका वाडेकर, जे या पुस्तकाचे प्रकाशक आहेत, मला येऊन भेटले. सगळ्या गोष्टी जुळून आल्या आणि मी ब्लॉगचे लेख आणि बाकी अनुभव लिहीत हे पुस्तक पूर्ण केलं. थोडक्यात पुस्तकाचा ६०% कन्टेन्ट तुम्ही कधीतरी वाचला आहे. फक्त त्यात सुसुत्रता नव्हती. आता एका फ्लो मध्ये ते मी लिहून काढलंय. सानिका वाडेकर यांचाही हा पहिलाच प्रयत्न पूर्ण पुस्तक बनवण्याचा. त्यांचे मिस्टर मंगेश वाडेकर हे या व्यवसायात बरेच वर्षांपासून आहेत. त्यांनी सानिका वाडेकर यांना हे पुस्तक त्यांच्या मनाप्रमाणे काढायला पूर्ण मुभा दिली असावी.

ऋणनिर्देश करायचाच म्हंटलं तर मी सगळ्यात पहिले माझ्या बिझिनेसचं नाव घेईल. सेटको स्पिंडल्स इंडिया प्रायव्हेट लिमिटेड (जुनं नाव: अल्ट्रा प्रिसिजन स्पिंडल्स प्रायव्हेट लिमिटेड). या बिझिनेसच्या अनुषंगाने येणाऱ्या प्रत्येकाने मला काहीतरी शिकवलं आहे. मग ते कंपनीमध्ये काम करणारे माझे सहकारी असो, ग्राहक असो वा सप्लायर. मी व्यावसायिक नसलो असतो तर कदाचित हे पुस्तक लिहिलं नसतं.

आणि दुसरं नाव घेईल, ते तंत्रज्ञानाचं. ते नसलं असतं तर हा ब्लॉग नसता, फेसबुक नसतं आणि मग तिथे भेटलेले मित्र नसते, त्यांचे मेसेजेस नसते. आणि आता हे पुस्तक झाल्यावर सुद्धा फेसबुकमुळे संपर्कात आलेल्या मित्र मैत्रिणींनी मदत केली. पाहिलं प्रूफ रिडींग मीरा सिरसमकर यांनी केलं, जयंत विद्वंस याने ते पूर्ण वाचून काही सूचना केल्या, अमेरिकेतून शिल्पा केळकर ने खूप महत्वाची सूचना केली जिने पुस्तकाला चार चांद लागले, दत्ता जोशींनी पण अशीच एक अत्यंत महत्वाची चूक दाखवून दिली जी मी यथाबुद्धी दुरुस्त केली. पुस्तकाची प्रस्तावना देखील फेसबुकमधून संपर्कात आलेल्या एका इंडस्ट्रीच्या दिग्गजाला लिहायची विनंती केली आहे. ती येईलच. सानिका आणि मंगेश वाडेकर हे सुद्धा मला इथेच भेटले.

पुस्तकाचं मुखपृष्ठ हे सचिन दायमे यांच्या स्केलक्राफ्ट कंपनीतील कोमल केदार या मुलीने बनवलं आहे.

पुस्तक लवकर झालं ही असतं, पण बिझिनेस सांभाळताना फक्त रविवारी वेळ मिळाला आणि काही दिवशी संध्याकाळी  ७ ते ९, ते ही पुण्यात असेल तेव्हा. त्यामुळे ते रखडलं जरा, पण झालं शेवटी.

ऑगस्ट महिन्यात शेवटच्या आठवड्यात ते पब्लिश होईल. प्रकाशनाची जागा, वेळ यथावकाश  येईलच.

पुस्तकाची किंमत आणि इतर कमर्शियल गोष्टी प्रकाशक सांगतीलच. (मी पुस्तक लिहून काढलं आहे, बाकी तुम्ही बघा बुवा.)

हे सगळं होऊन, प्रकाशन होईपर्यंत हे आता कवित्व चालू राहील. झेला थोडे दिवस.

बाकी तुम्ही मित्रत्वाच्या नात्याने चार गोष्टी ऐकून घेतल्या. हा उपद्व्याप पण सहन करा.

"पार्कातल्या कविता"

कालची संध्याकाळ अद्भुत गेली. स्वरूपा आणि नंदूचा "पार्कातल्या कविता" हा कार्यक्रम पु ल देशपांडे गार्डन मध्ये होता. कार्यक्रम विंदांना समर्पित होता. मला निमंत्रण होतं. विंदांच्या कविता मला आवडतात अन हे स्वरूपा ला माहीत आहे.

आठ  ताकदीचे कवी/कवियत्री होते. अन सगळ्यांनी नितांत सुंदर कविता पेश केल्या. काही गझल, मुक्तछंद, गेय कविता हे कवितेचे वेगवेगळे फॉर्म सादर झाले. सुप्रिया जाधव, निर्मिती, वैभव देशमुख यांना आधी ऐकलं होतं. बाकीच्यांना पहिल्यांदाच ऐकलं.

आणि मग नंदूने माझ्या नावाचा पुकारा केला. विंदांच्या कविता सादर करण्यासाठी. स्वरूपा ने निमंत्रण देताना थोडी कल्पना दिली होती. पण इतक्या तालेवार कवी/कववीयत्रीच्या मांदियाळीत मी खरं तर दबकलोच होतो. समोर म भा चव्हाण बसले होते, दत्तप्रसाद रानडे होते आणि त्यांचे वडीलही होते. बरं मी पॉवर पॉईंट प्रेझेंटेशन वाला माणूस. फार तर उद्योजकतेवर बोलणारा. कविता म्हणाल तर एक हौस म्हणून वाचतो. लोकांच्यासमोर म्हणाल तर खर्डेघाशीच्या एका कार्यक्रमात म्हंटलेल्या. पण ते आपले सगळे मित्रच.

इकडेतिकडे विखुरलेलं अवसान गोळा करत तीन कविता सादर केल्या. "माझ्या मना बन दगड", "असा मी कसा मी" आणि "तेच ते तेच ते". सुदैवाने तिन्ही कविता मला पाठ आहेत. लोकांना आवडल्या. अन मलाही आवडल्या.

नंतरचे पंचेचाळीस मिनिटं मात्र चांदण्यांची बरसात होत गेली. पहिले म भा चव्हाण सरांनी एकच पण वडिलांवर अफलातून कविता सादर केली.

आणि मग दादा रानडे, जे वयाने सत्तरीच्या घरात असतील,  यांनी पुढील अर्ध्या तासात कवितेच्या हर एक फॉर्मचा एकेक दागिना पेश केला, त्याने सारेच मुग्ध झालो. जागा सोडून त्यांचे कधी त्यांचे पाय धरले हे कळलंच नाही.

समारोप उत्तेकर यांनी तन्वीर सिद्दिकी च्या अत्यंत समर्पक कवितेने केला.

नंदूने कार्यक्रमाचा फ्लो मस्त मेंटेन केला.

तरंगत घरी आलो.

रात्री झोपल्यावर बरेच वर्षांनी कंपनी, बिझिनेस याव्यतिरिक्त वेगळीच स्वप्नं पडली.

अशी स्वप्नं अधूनमधून पदरात पाडून घ्यावी.

छान वाटतं.

डिजिटल मार्केटिंग

परवा आय के एफ ने आयोजित केलेल्या डिजिटल मार्केटिंग च्या सेमिनार ला गेलो होतो. एस इ ओ आणि इतर बाबींचं महत्व यावर चर्चा झाल्यावर सोशल मीडिया बिझिनेस साठी कसा उपयुक्त आहे यावर आयोजकांनी आणि काही प्रतिनिधींनी मतं मांडली.

मी म्हणालो "लिंक्ड इन ठीक आहे, पण फेसबुक वर धार्मिक, जातीय आणि राजकीय आदर्शवादावर घमासान युद्ध होतं. म्हणजे एखाद्या कस्टमर ला माझी राजकीय मतं आवडत नसतील तर तो माझी ऑर्डर कॅन्सल करू शकतो." पुढे जाऊन मी हे ही म्हणालो की एखादा आपला एम्प्लॉयीचं कडवं धार्मिक किंवा जातीवरचं मत मालकाला आवडत नसेल तर त्या नोकरदाराच्या नोकरीवर गदा येऊ शकते किंवा उलटं होऊ शकतं.

माझ्या या म्हणण्यावर असा प्रतिवाद केला गेला की प्रत्येकाला फ्रीडम ऑफ एक्सप्रेशन असतं. आठ तास नोकरी केल्यावर त्याने काय विचार करावा अन काय लिहावं, it is none of your business.

पटलं मला ते.

पण बरोबर हे ही मनात आलं की आपला समाज इतका प्रगल्भ असता तर आपण भविष्यात महासत्ता होऊ अशा आशेवर जगलो नसतो. तर आपण आज खरंच जागतिक महासत्ता असलो असतो.

चॉईस इज युवर्स

एका मित्राला अचानक पोटदुखीचा त्रास सुरू झाला म्हणून प्रवास सोडून दिल्लीला एका पंचतारांकित हॉस्पिटल ला त्याला ऍडमिट करायला आलो आहे. त्याला अटेंड करताना अचानक एका बेड वरून पेशंटचा आरडाओरडा ऐकू आला. नर्स, बॉईज त्याला पाहून त्याच्या बेडपासून दूर पळत होते.

मी काही औषधं आणण्यासाठी बाहेर गेलो होतो तर त्या पेशंटचे मित्र त्याला धरून त्यांच्या कार मध्ये बसवण्यासाठी घेऊन जात होते. अन तो पेशंट हाताला हिसडे देत व्हायोलंट होत होता. तो घोषणा देत होता "हिंदुस्थान हमारा है" "कश्मीर कोई छिन नही सकता" "मंदिर वही बनाएंगे" बाकीचे मित्र तोंड दाबून त्याला चूप बसवायचा प्रयत्न करत होते.

मी आत डॉक्टरांना विचारलं "ऍडमिशन नाकारून कुठे पाठवलं?" तर म्हणाले "मेंटल हॉस्पिटल ला"

हे असं आहे. बुद्धी गहाण ठेवून जर धार्मिकतेचा असा अति पुरस्कार केला तर एकतर भरती मेंटल हॉस्पिटलमध्ये होते नाहीतर जेलमध्ये.

चॉईस इज युवर्स

डिजिटल मार्केटिंग

त्या डिजिटल मार्केटिंगच्या सेमिनार ला मला आयोजकांनी बोलावलं ते मी माझ्या बिझिनेस मध्ये डिजिटलचा वापर कसा केला ते सांगण्यासाठी. आशिष दलियाने, जो आय के एफ चा ओनर आहे, त्याने माझी कहाणी डिजिटल सक्सेस स्टोरी वगैरे म्हणून उपस्थितांना सांगितलं. ते ऐकून मीही चकित झालो. ते असो. पण जी गोष्ट मी तिथे सांगितली ती इथे सांगतो.

आपल्या बिझिनेसची माहिती जगाला व्हावी म्हणून मी माझी पहिली वेबसाईट बनवली २००३ साली. त्या वर्षी माझा टर्नओव्हर होता रु ११ लाख फक्त. आणि वेबसाईट वर खर्च केला होता वीस ते बावीस हजार. धाडसच ते. पण केलं.

ती बनते ना बनते तोच बिझिनेससाठी मी पहिली इआरपी बनवली. बनवणारे पण नवखे आणि मला तर इआरपी चा फुल फॉर्म पण माहीत नव्हता. सहा महिने अमृत नावाच्या डेव्हलपर बरोबर काम केलं आणि ती इन्स्टॉल केली. पुढे चार वर्षे वापरली. मला तिचा प्लॅटफॉर्म माहीत नाही, लँग्वेज माहीत नाही. पण बनवून घेतली. आजही मनात आणलं तर मी ती वापरू शकतो. मला आठवतंय टर्न ओव्हर ला जस्टीफाय करू शकेल अशी ही ऍक्टिव्हिटी नव्हती. तरी केली.

त्या नंतर परत आशिष नवीन प्रपोजल घेऊन आला. एस इ ओ. सर्च इंजिन ऑप्टिमायझेशन. हा नवीन प्रकार होता माझ्यासाठी तेव्हा. पण याहू, गुगल, अल्टाव्हिस्टा या त्यावेळेसच्या फेमस सर्च इंजिन वर आपलं नाव पहिल्या पाचमध्ये दिसायला हवं यासाठी एस इ ओ सर्व्हिस घ्या. ती पण घेतली.

२०१२ पर्यंत मी त्यांची सर्व्हिस घेतली. बख्खळ पैसे ही मोजले. त्यांनतर सेटको ला आमची साईट डायरेक्ट झाली. एस इ ओ, गुगल ऍड वर्ड्स या सगळ्या खर्चातून माझी सुटका झाली.

आताही मी लिंक्ड इन, डिजिटल इ मेलर या द्वारे मार्केटिंग करतो. पैसे ही खर्च करतो. आशिष चं म्हणणं असं की माझी कंपनी ग्रो होण्यामागे हे प्रयत्न पण कारणीभूत आहेत. माझा आणि माझ्यासारख्या छोट्या उद्योजकांना हा नेहमी प्रश्न पडतो की खरंच या माध्यमातून धंदा वाढतो का? ते शोधण्याची काही सायंटिफिक पद्धत आहे का? की कंपनी वाढते म्हणून हे खर्च, एस इ ओ सर्व्हिस विकणारे त्याला गुंतवणुक म्हणतात, मी बोकांडी बसवून घेतो.

हे प्रश्न मी बरेच ठिकाणी विचारले. पण कुणीही समाधानकारक उत्तर देऊ नाही शकले.

My Life

मागील एक आठवडा मी एका अद्भुत वातावरणाचा साक्षीदार होतो. आमचे बिझिनेस कोच मनीष गुप्ता यांच्या एका अप्रतिम कोर्समध्ये सहभागी व्हायची मला संधी मिळाली. कोर्सचं नाव होतं माय लाईफ. हा कोर्स उत्तराखंड मध्ये मुक्तेश्वर नावाच्या डोंगराच्या पायथ्याशी सरांच्या घरीच झाला. आम्ही २२ सहभागी, सर, सरांच्या पत्नी आणि आमची एकहाती सरबराई करणारे सरांचे सत्तरीतले वडील. आणि सरबराई या शब्दाचा अर्थ जसाच्या तसा घ्यायचा. पंचवीस जणांचा सकाळचा नाश्ता, दुपारचं जेवण आणि रात्रीचं जेवण हा गृहस्थ एकट्यानं बनवायचा. (सरांची आई, मुलांची काळजी घ्यायला पुण्यात होती). जेवणासाठी लागणाऱ्या गोष्टींपैकी बऱ्याच गोष्टी अंकल त्यांच्या वीस एकर जागेवर स्वतः च पिकवतात. दुधाच्या मिठाई सकट. त्यासाठी आठ दुभत्या गाई आहेत त्यांच्याकडे.

पागल झालो आम्ही बावीस जण तिथे. वीस वर्षाच्या मुलामुलीपासून ते साठी पर्यंतचे स्त्री पुरुष तिथे सहभागी झाले होते. तिथला सूर्यास्त, नीरव शांतता, दर्याखोऱ्यातून निसर्गाचं विलोभनीय दर्शन, मुक्तेश्वरच्या डोंगरावरून हिमालयाचं दिसणारं भव्य रूप या प्रत्येकावर खरंतर स्वतंत्र लेख होतील.

एका सकाळी मी एकटाच खोल दरीत चालून आलो. भारावून परत आलो आणि आयुष्यात पहिल्यांदाच हिंदीत लिहिलं. अक्षरशः एका बैठकीत पंधरा मिनिटात सरसर उतरत गेलं.  सर हिंदी भाषिक असल्यामुळे हिंदीत लिहावं वाटलं.

दहा मिनिटे इकडे तिकडे केल्यावर थोडं विचित्र वाटायला लागलं. जाणवलं की, माझं मराठी भाषेवर मनापासून प्रेम आहे. मग पटकन त्याचा मराठीत अनुवाद करून टाकला. तेव्हा कुठे शांत वाटलं.

एम जी सर, किती निष्ठुर माणूस आहात तुम्ही,
हो, हेच वाटलं आज सकाळी फिरताना
किती अस्वस्थ वाटत होतं मला
फुफुस्सात इतका सारा ऑक्सिजन भरल्यावर
बाहेर उभ्या कारचा एक्झॉस्ट चालू करता का
श्वास भरून कार्बन डाय  ऑक्साईड घेईन म्हणतो
बहुतेक बरं वाटेल मग मला

आज गेलो होतो त्या खोल दरीमध्ये
मातीत पडलेले वाळके पत्ते टोचत होते हो
स्पोर्ट्स शूजच्या सोलला छेदून जात

फुलांचा एक आगळाच गंध नाकाला स्पर्शून गेला

इथे तुम्ही न उचलल्या जाणाऱ्या कचऱ्याच्या कुंडीची व्यवस्था नाही करू शकत का, एम जी सर

आणि या पक्ष्यांचे आवाज

कसं वाटतं ना कानाला ही चित्र विचित्र किलबिलाट ऐकल्यावर

कशी जगतात लोकं इथे

लाऊडस्पीकर वरून पहाटे बेसूर आवाजात आपापल्या देवाला बोलावल्याशिवाय

आश्चर्य वाटतंय मला

आश्चर्य वाटतंय मला याचंही

कुणी एक सत्तरीतला तरुण असं कसं जगू शकतो

वीस एकरात फैलावलेल्या खडकाळ जमिनीचं 

वनराईत रूपांतर करत, एकहाती तिला सांभाळत

आणि वर आपल्या नातवंडांच्या वयाच्या मुलामुलींना 

प्रेमभराने जेवण बनवत, तृप्तीचे ढेकर देत

आणि हे काय लावलंय तुम्ही, एम जी सर

याच्या गळ्यात पड, त्याची उराउरी भेट घे

उद्याच्या ब्रेकफास्टमध्ये बाबांना सांगून

थोडा अहंकार, जरा चिडचिड द्यायला सांगा

आम्ही सज्ज होऊ मग आमचं जीवन जगण्यासाठी

छ्या एम जी सर, हे कुठे घेऊन आलात तुम्ही आम्हाला

जिवंतपणी स्वर्गवासीच झालो आम्ही तर

किती निष्ठुर माणूस आहात तुम्ही

एम जी सर.

एम जी सर, 

कैसे बेदिल इंसान हो आप

हाँ, यही लगा आज मुझे सुबह टहलते हुए

कितना अस्वस्थ लग रहा था

फेफड़ों में इतना सारा ऑक्सिजन भरने के बाद

बाहर खड़ी कार का एक्झॉस्ट चला सकते हो क्या?

साँसों में थोड़ा कार्बन डाय आक्साईड भरदूँ

आज गया था दूर वादियों में कहीं

सूखें पत्ते चुभ रहे थे मुझे

स्पोर्ट्स शूज़ के सोल को छेदते हुए

कोई फूलों की सुगंध नाक में टटोलते हुए निकल पड़ी 

यहाँ कोई कचरा ले जाने वाले ट्रक की व्यवस्था नहीं कर सकते क्या, एम जी सर !

और ये आवाज़ पंछियों की 

कैसा ग़लत लग रहा था कानो को ये सुरीलापन 

कैसे जीते है यहाँ के लोग

लाउड्स्पीकर की बेसुरी आवाज़ में अपने अपने भगवान को ना पुकारते हुए 

ताज़ुब लग रहा है मुझे

ऐसे भी जीता है कोई सत्तर साल का एक नौजवान ?

बीस एकर में फैली हुई एक बंजर ज़मीन को हरे खेती से भरकर

अपने पोते पोती की उम्र कि बच्चों को खाना परोसते हुए 

आनंद पाकर ख़ुद तृप्ति की डकार लेते हुए 

और ये क्या लगा दिया आपने कि इसके समा जाइए उसको अपने गले लगा लीजिए

कल के ब्रेक्फ़स्ट में पापाजी से कहके 

थोड़ा अहंभाव, ज़रा चिड़चिड़ापन हमें परोसिए

तो हम तैयार हो जाएँगे रोज़मरा ज़िंदगी जीने के लिए 

क्या एम जी सर 

ये कहा लेकर आगये आप हमें 

जीते जी आपने तो हमें स्वर्ग ही दिखा दिया 

कैसे बेदिल इंसान हो आप ?

एम जी सर

पाठलाग

मागच्या आठवड्यात मी रात्री दहा वाजता सारस बागेजवळ ट्राफिक जॅम मध्ये तुफान अडकलो. तिथून हळूहळू लक्ष्मी नारायण थिएटर जवळ पोहोचून वाहतुकीचा तिढा सुटण्याची वाट पाहत होतो. अचानक माझ्या दरवाजावर टकटक ऐकू आली. मी काही विचारायच्या आत त्या माणसाने कारचा दरवाजा उघडला आणि म्हणाला "सर, प्लिज पद्मावती कॉर्नर छोड दिजीए ना" मी म्हणालो "मित्रा, मी उजवीकडे नाही वळणार, तर सरळ जाणार आहे." तर म्हणाला "सर, हेल्प किजिए. साथ मे पेशंट आदमी है"

त्याने दाखवलेल्या दिशेने बघितल्यावर मला एक पायाला प्लास्टर घातलेला वॉकर घेऊन माणूस दिसला. साथीच्या माणसाने परत एकदा अजीजी केल्यावर मी दोघांना गाडीत घेतलं.

तर स्टोरी अशी होती की  दोन दिवसांपूर्वी रशीदचा वाघोलीत ऍक्सिडंट झाला होता. हॉस्पिटलमध्ये उपचार घेऊन रशीद त्याच्या गावी, म्हणजे बडोद्याला जाण्यासाठी पद्मावती कॉर्नरला त्याच्या मित्राबरोबर रिक्षाने चालला होता. स्वारगेट ओलांडल्यावर लक्ष्मीनारायणच्या चौकात रिक्षावाल्याने ट्राफिक जाम बघून त्या दोघांना सांगितलं, हाच पद्मावती कॉर्नर आहे. आणि लक्ष्मीनारायणच्या समोर सना कोंडुसकर स्टॅन्डला त्याची बस मिळेल असं सांगितलं. कारमध्ये बसल्यावर हेही कळलं की त्यांची बस सुटली होती.

रशीद मला ड्रायव्हरशी बोलायला सांगत होता. मी रशीदला म्हणालो "पहिले ह्या राड्यातून बाहेर निघू. मग मी बोलतो." पंधरा मिनिटे तो खिंड लढवत होता. ऍक्सिडेंट झाल्यामुळे त्याचे घरचे परेशान होते आणि त्याची नऊ वर्षाची मुलगी लवकर घरी या म्हणून अब्बाला फोन करत होती.

त्याच्या साथीदाराला सांगून मी पोलिसांद्वारे रस्ता काढण्याच्या प्रयत्नात होतो. तिथून बाहेर पडल्यावर सीन असा झाला होता की  बसने कात्रज स्टॉप सोडला होता आणि ड्रायव्हरने शीदला बसचा नाद सोडायला सांगितला.

मग मी फोन घेतला. ड्रायव्हर मराठी आहे हे बघून, त्याला सगळी परिस्थिती सांगितली. मी बोललो "गुरु, जिथं आहेस तिथं थांब. मी रामटवतो गाडीला." तो म्हणाला, नवले ब्रिजला थांबतो. पण फक्त दहा मिनिटे.

आणि मी न भूतो न भविष्यती अशी गाडी हाणली. दहाची बारा तेरा मिनिटे झाली, पण ती जीजे डीवाय ७ नंबरची व्हॉल्वो थांबलेली दिसली. मी गाडीतून उतरलो आणि पहिले ड्रायव्हरला धन्यवाद दिले. परत आलो तर रशीद डोळे पुसत उभा होता. त्याची गळाभेट घेत त्याला म्हणालो "जा भेट तुझ्या मुलीला उद्या सकाळी".

या सगळ्या घटनेत माझं दुःख वेगळंच होतं. लक्ष्मी नारायणच्या समोर त्या ट्राफिक जाम मध्ये एक जण कर्णकर्कश्श डॉल्बीच्या भिंतीवर "पप्पी दे, पप्पी दे पारू ला" या गाण्यावर शर्ट काढून नाचत होता. मलाही तसंच विचित्र अंगविक्षेप करत नाचायचं होतं. पण थोडे दिवसात ती इच्छा पूर्ण करू या भावनेने मी रशीदला घेऊन बाहेर पडलो.

नवले ब्रिज वरून कोंढवा मार्गे मी रात्री साडेअकरा ला घरी पोहोचलो. माझी स्टोरी झोपेत ऐकत वैभवी म्हणाली "या फेसबुकवर पोस्ट जमवण्यासाठी तू अजून काय काय उद्योग करणार आहेस देव जाणे" 😊😊

पाठलाग